بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم                همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام جودم                        شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانه ی جانم گل یاد تو درخشید                     باغ صد خاطره خندید،عطر صد خاطره پیچید

یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم             ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چسم سیاهت                 من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف وشب آرام                                         بخت خندان و زمان رام

خوشه ی ماه فروریخته درآب                                   شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

شب و صحرا و گل سنگ                                        همه دل داده به آواز شب آهنگ

یادم آید که به من گفتی از این عشق حذر کن           لحظه ای چند بر این آب نظر کن

آب آیینه ی عشق گذران است                                تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است      

باش فردا که دلت با دگران است                               تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن

به تو گفتم حذر از عشق ندانم                                سفر از پیش تو هرگز نتوانم

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد                          چون کبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی                                              من نه رمیدم،نه گسستم

باز گفتم که تو صیادی و من آهوی دشتم                   تا به دام تو در افتادم همه جا گشتم وگشتم

حذر از عشق ندانم                                                سفر از پیش تو هرگز نتوانم،نتوانم

اشک از شاخه فرو ریخت                                         مرغ ناله ی تلخی زد و بگریخت

اشک در چشم تو لرزید                                            ماه بر عشق تو خندید

یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم                            پای در دامن اندوه کشیدم

نه گسستم،نه رمیدم                                               رفت در ظلمت غم آن شب وشب های دگر هم

نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم                             نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم

                                بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم